Duże drzewo z charakterystycznymi korzeniami oddechowymi zwanych pneumatoforami. Pochodzi z pd.-wsch. stanów USA, występując m. in. na błotnistych obszarach Florydy. W Europie cypryśniki sadzone są jako drzewa ozdobne; w Polsce najwspanialszy okaz rośnie w kórnickim arboretum zamkowym, w Poznaniu drzewko podziwiać można w ogrodzie botanicznym.
W kórnickim arboretum rośnie kilkanaście cypryśników błotnych, z których cztery są zapewne najstarszymi drzewami tego gatunku rosnącymi w Polsce. Sądzi się, że posadził je Tytus Działyński w roku 1834 na glebach o różnej wigotności aby sprawdzić ich rozwój w różnych warunkach. Tylko jedno z nich, rosnące na podmokłej łące, wypuściło korzenie oddechowe (pneumatofory), i to w całkiem sporej ilości. Drzewo to - obecnie najwspanialszy okaz cypryśnika błotnego w Polsce - jest jednym z najciekawszych w arboretum zamkowym. Osiągnęło już wysokość 20 metrów, a jego obwód pnia przekroczył pół metra długości. Przy drzewie ustawiono tablicę info. Przebiega pod nim ścieżka "Drzewa świata".
Dorodny iglak z korzeniami oddechowymi podarowany botanikowi przez poznańskiego kolekcjonera w roku 1936, a więc w początkowym okresie istnienia ogrodu. Drzewo posadzone początkowo w Dziale Systematycznym zostało przeniesione do Działu Geografii Roślin, gdzie znalazo lepsze warunki życiowe i wypuściło nawet korzenie oddechowe. Igły pojawiają się późno (niekiedy dopiero pod koniec maja) a zaczynają opadać czasami już w październiku tak, że cypryśnik pozbawiony jest igieł nawet przez połowę roku. Niemniej drzewo zawiązuje szyszki, które dojrzewają podczas długiej ciepłej jesieni i opadają dopiero w listopadzie lub grudniu.| [Data utworzenia: 05 czerwca 2021] |
ibo1A. Cypryśnik błotny (Taxodium distichum)
|
